İstiklal Caddesi bize bir dakika. Günde birkaç yüz bin kişinin yürüdüğü bu cadde, İstanbul'un en tanınmış yürüyüş yolu — ve çoğu ziyaretçinin en çok hayal kırıklığına uğradığı yer. Sebep basit: ana caddede kalıyorlar.
Caddenin kendisi zincir mağazalar, dondurmacılar ve kalabalıktan ibaret. Taksim'den Tünel'e yürümek yirmi dakika sürer ve tek başına bir amaç değil.
Yan sokaklar asıl mesele. Nevizade ve Balık Pazarı tarafı meyhaneleriyle; Asmalımescit küçük barlarla; Sofyalı Sokak yemekle; Serdar-ı Ekrem tasarım dükkânlarıyla bilinir. Cadde üzerindeki bir kapıdan içeri girmek çoğu zaman iki dakikada başka bir semte çıkmak demektir.
Pasajlar. Çiçek Pasajı en bilineni ama en turistik olanı da. Hazzopulo, Suriye Pasajı ve Atlas Pasajı daha az kalabalık ve daha ilginç. Pasajlar caddeden bakınca fark edilmez; kapıların üstüne bakın.
Tarihi tramvay — kırmızı, tek vagonlu — nostaljik ama yavaş; yürümek çoğu zaman daha hızlı. Bir kez binmek güzel bir fotoğraf, ulaşım aracı değil.
Ne zaman gidilir. Sabah on birden önce cadde neredeyse boş ve vitrinler yeni açılıyor. Akşam sekizden sonra kalabalık zirveye çıkar; kalabalığı görmek de deneyimin parçası ama alışveriş için sabahı seçin.
Güvenlik ve pratik. Cadde geç saatte de canlı ve aydınlık. Yankesiciliğe karşı çantanızı önde taşıyın; bunun dışında rahatça gezilir. Tuvalet için pasajlara ya da kafelere girin, cadde üzerinde ücretsiz seçenek az.